Na een paar maanden proefdraaien is het eindelijk zo ver.
Mijn web-log is verhuisd!
Surf nu naar
http://peters-bike.blogspot.com

Dus voeg gelijk toe aan je favorieten en pas de link op je site aan!
Tot ziens op http://peters-bike.blogspot.com

Vanmorgen eindelijk weer eens een rondje op mx92n nieuwe fiets. De laatste kilometers waren tijdens Limburgs Mooiste.

Omdat ik begreep dat het in Nederland meer geregend had dan tijdens onze vakantie in Engeland wilde ik mx92n geluk maar weer eens beproeven op het parkoers van Schoorl. Door de regen zou de ondergrond niet zo mul meer zijn. Helaas bleek dat nog wel tegen te vallen.
Wel kon je bijna overal door fietsen maar een soepel snel rondje werd het niet. Ik vond het zwaar. Het parkoers reed zwaar en de benen voelde zwaar.
Toch te kort gefietst tijdens de vakantie?
Het eerste rondje klokte ik in 42:46.

Tijdens het tweede rondje lag ik ongeveer op het zelfde tijdschema, (iets langzamer misschien). Maar tijdens de afdaling van x93de nokx94 ging het fout.
Het laatste stukje is erg steil en mul. (als je dus niet de x93chicken runx94 neemt). Maar als je genoeg vaart houdt gaat het goed. Tenminstex85

x85 als je goed stuurt. Er staan in de afdaling 2 boomstronkjes aan de kant. En ja daar dreigde ik over heen te gaan. Henk Lubberding had me geleerd NIET te kijken naar de boom(stronk) waar je omheen wil want dan ga je er juist tegen aan. Ik keek dus WEL naar de boomstronkjes en hoewel mijn voorwiel ze mistte ging ik met het achterwiel vol over de stronk heen. Gevolg was dat ik over het stuur gekieperd werd. Vol het mulle zand in. Au. Mijn stuur kwam tussen mx92n ribben en dat voelde niet zo lekker. (Nog steeds niet. Lachen, niezen of iets tillen met links doet pijn. Maar gaat wel over voor ik een meisje wordt. Toch?)

Terug naar de auto werd ik door voorbijgangers vreemd aan gekeken. Toen ik in de auto spiegel keek zag ik waarom. Mijn gezicht was helemaal zwart van het zand na die koprol.  Lekker dan.

ATB + 33 = 860 km
238

5 aug. 2010. Op de valreep nog even een laatste BIG kunnen scoren in Engeland voor we zaterdag de boot terug naar ons vlakke Nederland nemen. BIG # 94 x96 Chineway Hill was de enige op korte afstand van onze cottage. Fiets achter op de auto en met zx92n allen naar Sidmouth waar ik de vrouw en kinderen op het strand achter laat en zelf op de fiets spring om richting Ottery Saint Mary te peddelen waar de officixeble start van de beklimming begint. Even de juiste weg zoeken en dan begint het. De top ligt maar op 241 meter dus het valt allemaal wel mee, maar het is xe9xe9n van de 1000 BIGx92s en die kan ik straks wel doorstrepen.

Ik klim lekker door maar plotseling zie ik in de berm een 20% bord staan. Oef, toch maar een tandje terug Peter. Het wordt inderdaad flink steil en de top blijft uit zicht. Hoe lang nog? Moet ik toch van de fiets om handmatig de ketting op het kleinste blad voor te leggen of red ik het op het midden blad? (Sinds ik een ander crankstel gemonteerd heb op mijn oude vakantie fiets kan ik niet op het kleinste blad schakelen. Dat moet x93handmatigx94 gebeuren, incl. vieze vingers)

Maar ik red het net. Hartslag dik in het rood, want afstappen om te schakelen is toch ook zonde. Op de top maak ik een foto en volg even het bordje x93White Crossx94. Geniet daar van het uitzicht en kies het bridlepath terug naar Chineway Hill. Even mountainbiken want daar zijn die dikke banden toch voor. Niet enkel om meer rolweerstand te genereren.

Terug op de top fiets ik verder en op de kruising met de A375 neem ik de kortste weg terug naar Sidmouth. Via een erg mooie weg qua uitzicht en bebouwing kom ik weer terug in Sidmouth waar ik over de boulevard naar vrouw en kinderen zoek. Als ik ze gevonden heb kan ook ik nog even van de Engelse zon genieten (deze laat zich maar heel sporadisch zien, maar vandaag was zox92n dag) en met mx92n tenen in  het ijskoude water van de Lyme Bay poedelen. Lekker hoor vakantie.

ATB + 35 km
400 hoogtemeters

30 juli 2010. Tijdens het plannen van onze zomervakantie naar zuid-west Engeland had ik natuurlijk al snel op de kaart van www.challenge-big.eu gekeken. In de buurt van onze vakantie locatie in Haselbury Plucknett, zuid Somerset stonden een aantal BIG beklimmingen op de kaart. Mooi, dus de fiets kan mee zodat ik nog wat aan mx92n fietsverslaving kan doen en niet verplicht hoef af te kicken. Alleen nog even inplannen in het schema van de overige vakantievierders.

Gisterenmiddag kon ik de fiets op de auto zetten en afreizen naar het Exmoor National park voor het scoren van 2 BIGx92s. Ik had een mooi rondje op de kaart getekend, 65 km inclusief BIG 93, Dunkery Beacon en BIG 92, Exe Plain. Uitgaande van 20 km/uur gemiddeld, zox92n 3 uur fietsen, dus met het avondeten zou ik wel weer terug zijn, dacht ikx85

Het pakte dus iets anders uit. Vrijdagmiddag is ook druk in het verkeer in Zuid Engeland. De reis duurde dus al iets langer, maar vooral het fiets gemiddelde lag lager dan gepland.

Vanaf de start in Luckwell Bridge ging de weg omhoog richting Dunkery Beacon. Dat was te verwachten want de top ligt op 518 meter. Om de echte top te bereiken zou ik het asfalt moeten verlaten en via een voetpad vol stenen de laatste kilometers afleggen. Geen punt want ik was op de mountainbike. Slalomment om de grootste stenen kwam ik boven. Helaas nauwelijks uitzicht. Flarden mist en wolken waardoor je niet veel kon zien. Na een foto de jas aan en dalen. Het eerste stuk van de afdaling was geen pretje. Zonder vering en schijfremmen over stenen en kiezels naar beneden stuiterend. Gelukkig werd het later iets vlakker met minder stenen zodat ik toch nog kon genieten van dit stuk onverhard mountainbiken.

Terug op het asfalt daalde ik nog harder naar Porlock, een lief Engels dorpje met uitzicht op het Bristol Channel. Maar zo hard als ik naar benden ging, zo steil moest ik ook weer omhoog. 25% Low Gear Now, stond er op een verkeersbord. Dat heb ik maar even gedaan. Zwetend kwam ik boven. De Keutenberg is een eitje hierbij vergeleken.

Over de A39 reed ik door naar Lynmouth. De weg bleef glooiend gaan, maar zulke extreme als in Porlock kwam ik pas weer tegen in Lynmouth. Eerst vol in de remmen naar beneden en dan weer op het kleinste verzetje tegen een muur van 25%  op. Pfff.

De beklimming van de 2e BIG was begonnen. Van zeeniveau in Lynmouth naar 480 meter op de top van Exe Plain. Zox92n 10 km klimmen waarvan alleen de eerste kilometers zeer grillig en steil waren. Nog even dreigde ik fout te rijden maar met de Tomtom in de achterzak was dat probleem ook snel de wereld uit. De kilometers gleden traag onder mijn wielen door. Het enige gezelschap waren de geiten, schapen en af en toe een verdwaalde automobilist. Op de top geen bordje of ander teken, enkel aan mijn hoogtemeter zag ik dat ik op het hoogste punt was. Nu enkel dalen tot de auto?

Fout. De weg bleef glooiend gaan. Natuurlijk daalde ik meer dan dat ik klom, maar een supersnelle afdaling was het niet. Na Simonsbath nog zox92n 10 km voor ik weer bij de auto zou zijn. Nog even vol houden en uit zitten.

Om kwart over zeven was in na bijna 4 uur fietsen terug bij de auto. Even het thuisfront inlichten dat ik x93ietsx94 later terug zou zijn. En na wat saaie autokilometers lag ik om 9 uur in een welverdiend warm bad. Lekker hoor.

Weer 2 BIG door kunnen strepen. Misschien volgen er nog meer.

Het rondje: http://maps.google.nl/maps/ms?ie=UTF8&hl=nl&msa=0&msid=109957257747335219299.00048bbe84c7b6e0999e9&z=11

ATB + 70 km, 1560 hoogtemeters.

Het was bijna een week geleden dat ik voor het laatst op de fiets gezeten had. Annet is een aantal dagen van huis en om de kinderen nu uren alleen te laten omdat ik zo nodig moet fietsen dat gaat me net te ver. Maar op woensdagavond de vaste fietsgroep training missen daar had ik ook geen zin in. Gelukkig wilde oma wel even twee uurtjes een oog je in het zeil houden zodat ik toch kon trainen.

Bij de ijsbaan stond ondanks de vakanties toch nog 14 man en 1 vrouw te wachten op wat trainer Leo ons zou laten doen. Zelf was Leo niet op de fiets want zx92n verdraaide knie doet nog lastig.

Na het bestuderen van de uitslagen van de tijdrit van 23 juni vond Leo dat er nog wel wat gewerkt kon worden aan onze tijdritcapaciteiten. Want volgens Leo rij je een tijdrit het beste op zox92n vlak mogelijk tempo. Zodat je de beide rondjes in na genoeg dezelfde tijd kan afleggen. En dat was niet bij iedereen zo.

Om dit dus te trainen had hij het stuk van de pont tot aan het tunneltje bij Alkmaar in 3 stukken verdeelt. Tot de 1e kruising, zox92n dikke 2 km op 75%, dan een tandje er bij en de volgende  2,5 km op 85%, en dan vanaf de laatste kruising tot de tunnel onder de weg door volle bak. Dit dan in tweetallen met een gelijk tempo, zodat je kop over kop kon rijden zonder elkaar op te jutten.
Right. Het idee hier achter was goed, zo vlak mogelijk proberen te rijden. De uitvoering was wat minder. Ik reed samen met Jac Tijsen, en kop over kop liep niet echt lekker. Ik moest te veel moeite doen op de kop over te nemen, waardoor de eerste 75% al dicht tegen mijn 85% aan lag en ik het laatste stuk niets meer over had voor de volle bak. Het was meer volle benen. Dat ging dus niet goed.
De 2e poging ging beter. We gingen nu minder hard van start en ik liet Jac wat meer kop werk doen. Tegen het eind van het parkoers haalde we vader Henk en zoon Robin Prigge in, welke aanpikte en het laatste stuk met ons mee sprintte naar het tunneltje.

Terug bij Leo had deze nog een mooie oefening voor ons in petto. Het tijdritrondje met zx92n vieren kop over kop rijden, waarbij het eerste stuk en het 3e stuk volle bak moesten en de overig 2 stukken op 80%.
Dat ging redelijk goed. Al had ik snel bekeken dat ik niet de kop van Jac moest proberen over te nemen, anders zou ik niet ver komen. In het wiel van Henk ging het beter, en kon ik wel kopwerk doen. Na de 2e bocht ging zowaar nog harder. Jac sleurde er flink aan op kop. Henk had ook moeite om over te nemen.
Terug bij Leo vertelde deze dat hij steeds een rood stipje van het groepje af zag waaieren. Dat was Robin die net een tandje te kort kwam om bij te blijven.
Inmiddels was het half negen en zijn we via de Woude en Krommenie terug naar Uitgeest gereden, waarbij op de laatste kilometer fietspad de sprint nog even aan getrokken werd. Wederom gaf Jac ons fietsles. Bedankt.

Race + 58 = 3498 km
3027

Iedereen verklaart je voor gek, maar als je genoeg vocht bij je hebt is fietsen boven de 30xb0C best wel te doen. Je moet natuurlijk niet volle bak gaan rijden, want dan hou je het niet lang vol, maar zo rustig pedellen rond de 30 km/uur is best wel te doen. De rijwind is juist lekker verkoelend.
Gisteren op het heetst van de dag de racefiets dus gepakt. Kinderen lagen in het zwembad, vrouw was op cursus. Schilderklusje stel ik nog even uit. Dus wat blijft over. De racert.

Ik had wel een route gekozen langs veel water. Van Uitgeest naar Alkmaar langs het NoordHollandskanaal. Langs Heerhugowaard door naar Oterleek, Ursem, Schermerhorn.
Daar was ik even de weg kwijt. Bordjes Hoorn en Purmerend wezen naar links, die naar Alkmaar naar rechts. Toch maar Hoorn, Purmerend gevolgd en een paar kilometer later wist ik weer waar ik was. Langs de N243. Op het einde krijg je een splitsing: Hoorn naar links, Purmerend naar rechts.
Purmerend dus gevolgd en via de (Noord x96 en later Midden-) Beemster weer helemaal door naar het NoordHollandskanaal. Dat is een stuk van de route van de ronde van Noord Holland.

In het kanaal werd druk geplonsd en gevaren. Ik kreeg er helemaal zit in om de fiets even te parkeren en een frisse duik te nemen.
De verleiding heb ik toch kunnen weerstaan en kwam via Purmerend in Spijkerboor.
Bij het pontje even op een terras gaan zitten voor een koude plons vocht.
Op het terras liep 2 man in piloten kleding druk rond. Vliegveld hier ?? Nee.
Maar wat schetst mijn verbazing als even later een klein model helikopter over het terras scheert? Je kon voor een korte helikopter vlucht vanuit Spijkerboor opstappen om Noord Holland vanuit de lucht te bekijken.
Zie www.helikoptervlucht.nl Goedkoop is het niet, maar als je iemand  een leuk kado wilt gevenx85

Na deze verbazing ben ik weer op het zadel gestapt en heb mx92n rondje vol gemaakt. Van Spijkerboor, via de Woude en Markenbinnen naar Krommenie, en toen langs Krommeniedijk terug de Lagendijk op om zo weer Uitgeest in te rollen.
De zwemmers waren nog niet thuis, dus met een koude pils vanuit de tuin de eerste bergetappe van de Tour gekeken. Die Chavanel flikt het hem weer. Etappe winst en de gele trui. Hoe lang zal ie hem nu vast kunnen houden?
Spannend.

Race + 72 = 3348 km

Op de wedstrijdkalender van Leo stond voor gisteravond een sprinttijdrit over 1 km gepland.
Ondanks dat het de laatste week voor de schoolvakanties was, er kermis in het dorp is en de halve finale WK voetbal gespeeld zou worden moest deze tijdrit toch door gaan omdat er simpel weg geen andere datum verhanden is.
De opkomst was door of juist ondanks deze feiten (maar) 14 man en 1 vrouw.
Op onze vaste trainingslocatie stonden Leo en Lydia ons al op te wachten.
Hier legde Leo de bedoeling uit. Twee maal een tijdrit over xe9xe9n kilometer.
1x met wind mee, en 1x tegen wind in. Maar de wind was gisteravond gaan liggen, dus wind voor – of nadeel hadden we niet.

Maar hoelang is nu een kilometer. Te lang om vol uit te sprinten, je gaan verzuren, dus je moet je krachten verdelen. Niet te hard weg, maar ook niet te langzaam. En op het eind nog even proberen te versnellen.
Mijn 1e beurt ging ik te mak van start waardoor ik nog veel kracht over had tot de finish maar hierdoor wel een mindere tijd op de klok zette. 1 minuut 25.
De 2e poging ging ik harder van start en kon dit tempo ook vasthouden tot op 2/3 van het parkoers, toen begonnen de benen vol te lopen maar ik dacht het nog wel even te kunnen volhouden. In de verte stond de auto van Leo en daar was de streep (dacht ik).
FOUT !!
Leo moest zx92n auto 50 meter vxf3xf3r de streep neer zetten dus mijn eindsprint moest plotseling nog 50 meter langer worden.  Tierend perste ik de laatste meters er uit. Verschikt keek men mij na. Dat hadden ze nog nooit van mij meegemaakt. (Normaal vloek ik binnensmonds, maar kon het nu niet laten)
Leo klokte me in 1:24. Toch een seconde sneller, maar naar mijn idee lang niet genoeg om een hoge kwalificatie te laten noteren.
Volgende keer een klimtijdrit Leo? Dat gaat me veel beter af.

Uitslag volgt hier.
Foto’s van Ad van Egmond: klik hier.

race + 28 = 3231 km
2761

De laatste rit van ons weekje fietsen in de Provence zou een rustige worden. Renxe9 had in het grote routeboek een leuk ritje bedacht en de protesten uit de groep naast zich neer gelegd.
Zo klommen we gezapig van de 309 meter in Bxe9doin via Flassan naar 892 meter, het hoogste punt op de D217. Daarna de D1 over steken en via la Gabelle door naar 910 meter om daarna te dalen naar Sault.

Iedereen zat ondanks de monstertocht van gisteren redelijk ontspannen op de fiets, al was het tempo vandaag wel piano x96 piano. Net als de laatste etappe in de tour. De champagne ontbrak nog net, maar voor de rest was het zo relaxt. Alleen Renxe9 had last van zx92n maag en reed als een oude krant. Toch te veel gelletjes en powerbars genuttigd? Je maag moet er maar tegen kunnen, al die troep.

In Sault deden we een rondje koffie op het terras waar we nu al voor de 3e maal kwamen. We kregen nu zelfs 1 bakkie koffie gratis. Allemaal een slok.

Na Sault een stukje terug en dan de Gorges de la Nesque in. Prachtig. Het blijft mooi die kloof. Na het uitzicht op het hoogste punt, 20 km dalen tot Villes s Auzon. Maar het was geen straf. Niet te hard gaan en je ogen goed te kost geven. Wat een uitzicht, wat kan de natuur toch mooi zijn.

Na Villes s Auzon was het gewoon uitzitten tot Bxe9doin. Gelukkig liep de weg af, dus konden de beentjes heerlijk ontspannen draaien.

Bij thuiskomst nog xe9xe9n maal plonsen en opbakken op het gazon. Dan voetbal kijken en barbecuexebn.
Tjo, het lijkt wel vakantie. Dit houd ik wel even vol. Maar helaas, morgen is het weer over.

Race +74 km = 3112 km.

Alle foto’s op http://picasaweb.google.nl/Pedorie/MontVentoux#

“N’est pas fou qui monte au Ventoux, mais est bien fou qui y retourne.”
“Je bent niet gek als je de Ventoux beklimt, maar gestoord als je het nog eens doet.”
Provenxe7aals gezegde

Om lid te mogen worden van de club der malloten, Le Club des Cinglxe9s du Mont-Ventoux van Christian Pic uit Sorbiers, dien je op  xe9xe9n dag de Mont Ventoux te beklimmen vanaf alle drie de kanten. Dus vanuit Bxe9doin, uit Malaucxe8ne en vanaf Sault. In totaal 136 km en 4400 hoogte meters!

Zes gestoorden uit Uitgeest gingen  een poging doen om voortaan als Malloot versleten te worden.
Om 7 uur zaten we al op de fiets, voordat de hitte toe zou slaan. Eerst een stempel halen bij de bakker in Bxe9doin en dan omhoog.

De eerste beklimming ging nog soepel, althans voor mij. Benno klaagde al gelijk over dikke benen en ook Renxe9 zat ondanks zijn echte rustdag (hij had als enige gisteren niet gefietst) niet lekker op de fiets. Later zou Benno bij Chalet Reynard rechtsaf slaan en via Sault en Gorges de la Nesque terug fietsen. 

Het was nog erg rustig in de beklimming. Een ander voordeel van de vroege start was dat de vliegen in het bos nog sliepen.  Ook voor de fotograven op de top was het nog te vroeg dus geen actie fotox92s van de eerste beklimming. Ik deed het iets rustiger aan dan afgelopen dinsdag maar was toch net voor negen op de top. Het winkeltje was nog dicht dus we moesten buiten stempelen. Net toen ik de afdaling naar Malaucxe8ne wilde beginnen kwam Kees boven. Even gewacht tot ook hij gestempeld had en een banaantje verorberd had zodat we samen konden dalen.

Het had afgelopen nacht flink geregend op de berg want de weg naar Malaucxe8ne lag vol puin en stenen. Oppassen dus. In Malaucxe8ne een stempel gehaald bij de tabakzaak op het plein en toen een Grande Cafxe9. Net toen we weer wilde opstappen kwam familie van Goethem het plein op fietsen. Even de verhalen aan gehoord en toen in de pendalen.

De beklimming vanuit Malaucxe8ne is veel ongelijkmatiger dan die van Bxe9doin. Stukken van 6%, lekker. Maar ook stukken van ruim 12%, auw. De vliegen waren inmiddels wakker en maakte het ons knap lastig. Om 10 voor twaalf was ik boven. Even stempelen en een boterham. De top zat in de wolken, dus het was te fris om lang te blijven hangen. Snel het windstoppertje aan en dalen maar.

Ik wist dat je bij Chalet Reynard  af moest slaan, maar daar zag ik geen bordje richting Sault. Was het toch ietsje verder op? Na 800 meter nog geen afslag. Toch maar even gestopt. Ik probeerde Kees te bellen maar die was letterlijk in de wolken en had geen ontvangst. Toen maar terug gereden naar Chalet Reynard waar ik nu wel een bordje naar Sault zag. Stond zeker een auto voor.

De afdaling naar Sault liep niet lekker. Slecht asfalt en lang, heel erg lang. 20 km dalen wordt je wel zat hoor. En een kilometer voor Sault mocht je weer even klimmen. Dat was niet fijn. (voorzichtig uitgedrukt.)
In Sault ben ik, na gestempeld te hebben, lekker met een tostie ham kaas in de schaduw gaan liggen, word ik bijna overreden door een malloot op een racefiets. Kees was inmiddels ook in Sault gearriveerd en bij zijn zoektocht naar mij bijna over mx92n benen gereden. Zal je toch gebeuren.

Samen even lekker zitten ontspannen, daarna op het terras een koffie besteld, al hadden we reuzen trek in xe9xe9n van die lekkere biertjes die langs kwamen. Net toen we wilden gaan kwamen Marcel en Raymond aan. Zonder Renxe9, want die was in de beklimming vanuit Malaucxe8ne omgekeerd.

De beklimming vanuit Sault tot Chalet Reynard loopt niet zo steil. In 20 km ga je van 770 meter naar 1419 meter. Maar het was heet. Kees reed zonder helm en ik hield het hoofd koel door mx92n bidon over mx92n helm leeg te knijpen. Zodoende moest ik in Chalet Reynard een pitstop houden om even de tank te vullen.  Kees kwam me hier fluitend voorbij.

De laatste 6 kilometer had ik het zwaar. De hoogtemeters liepen tergend langzaam op. De ketting op de 23 en verstand op 0. Voorbij het monument voor Tommy Simpson mocht ik van me zelf pas op de 25 schakelen. De weg stijgt daar  namelijk  tot zox92n 11%. Nog 1 kilometer. Kees zag ik al niet meer, kon me ook niet schelen. Mijn enige doel was bovenkomen. Om 15:55 duwde ik mijn stempelkaart in de gleuf. Het is me gelukt. Ik ben nu officieel malloot!

Om dit te vieren heb ik me zelf getrakteerd op een mooi t-shirt. Ook Kees heeft een mooi koersshirt  aangeschaft.
Nu snel dalen en met dat wel verdiende biertje het zwembad in. Tijdens de afdaling kwamen we Raymond gevolgd door Marcel tegen. Zij moesten nog even stoempen voordat ze ook de titel Malloot achter hun naam mogen zetten.

Dit was eens en nooit meer. Of toch x85.

Race + 138 km, 4500 hoogtemeter

Om ons niet te veel te vermoeien voor de 3 dubbele klim van morgen hadden we gisteravond besloten vandaag een rustdag te houden, met een klein vlak ritje om de spieren niet helemaal vast te laten roesten.

Geen wekkers, niet vroeg opstaan, gewoon een ontspannen ochtend en dan op de fiets naar Vaison la Romaine, een oud Romeins stadje was het plan. Van Bxe9doin naar Malaucxe8ne over de col de Madeleine, goed om de beentjes los te trappen. In Malaucxe8ne slalomment door de markt. Hier vond Marcel groene bordjes met een fietsertje er op. x93Dat is een soort pontjes route, maar dan op zx92n Fransx94. We besloten het bordje maar te volgen, de weg ging richting Entrechaux en zo zouden we ook in Vaison la Romaine kunnen komen. In totaal nog 2 groene bordjes tegen gekomen en de laatste stond de andere kant op, maar uiteindelijk kwamen we wel in Vaison la Romaine.

In eerste instantie weinig historische waarden kunnen ontdekken. Wel lekkere koffie. (bij Piet Piraat). Toen we weer verder gingen ontdekte we de oude Romeinse nederzetting maar van reisleider Benno moesten we verder. En volgens Kees lijken al die oude gebouwen toch op elkaar. Mis je niets aan.

Net na Vaison la Romaine gingen we rechts een smal asfalt weggetje op. Hier zagen we her en der verspreid autox92s geparkeerd met een enkele man er in. Raymond vroeg zich af of dit een soort x93Spaarnwoudex94 was. Ik reed in mijn Giro shirt dus keek wel steeds achterom x85

Het asfalt zat vol gaten en Marcel reed zijn achterband lek op de rivierbedding. Na de band te vervangen te hebben kwamen we bij een splitsing waar we richting Suzette gingen. Maar de gaten in het asfalt werden steeds groter tot er op een gegeven moment geen asfalt maar kiezelsteen lagen. We waren niet op de dikkebanden fiets dus na 200 meter verkenning, misschien ligt er daar om de hoek weer asfalt, zijn we toch maar omgekeerd en de andere weg op de kruising gekozen. Met een omweg kwamen we weer in Vaison la Romaine waar we via de drukke autoweg terug naar Malaucxe8ne fietsten. Weer even de col de Madeleine over en dan dalen naar huis. Ik haalde Benno op de klim in en hij bleef plakken aan mijn achterwiel. Eindelijk toen ik mijn sprint naar de top inzette raakte ik hem kwijt.

Tegen drie uur reden we Bxe9doin weer in en tijdens een kopje koffie begon het buiten te omweren en te regenen! Gelukkig koelde het nu iets af, want +38 graden (op de fietscomputer) is toch wel erg warm om te fietsen.
Een ontspannen ritje was het. Met 68 km en ca. 900 hoogtemeters.